خانه / وبلاگ نویسی / نونِ نوشتن

نونِ نوشتن

قلم

در گشت و گذارهایی که بین وبلاگ‌ها و سایت‌های محبوبم داشتم، جمله‌ای در وبسایت شاهین کلانتری توجهم را به خودش جلب کرد. شاهین خیلی جذاب حرف می‌زند و می‌نویسد. از قلمش می‌توانی متوجه شوی چه دنیای بزرگ و چه کوله‌بار تجربه‌ای در پشت نقاب کلماتش نهفته است!

نوشته بود ما برای نوشتن نیاز به خلاقیت نداریم. ما می‌نویسیم تا خلاق شویم!

این حرفش بسیار به دلم نشست.

بارها بدون هیچ ایده‌ای شروع به نوشتن کردم. تنها به صداهای فکرم گوش می‌دادم که در گوشم نجوا می‌کرد. در زمان نوشتن، چیزی جز فکرت با تو حرف نمی‌زند.

هر چه می‌گفت را به روی کاغذ می‌آوردم. آخرشم هم به حرفش می‌رسیدم!

خلاقیت در مسیر نویسندگی کسب می‌شود.

آسمان فرصت پرواز بلند است ولی / قصه اینست چه اندازه کبوتر باشی

فریدون مشیری
sky

اینجاست که باید تبصره‌ای بر حرف شاهین بزنم.

در ابتدای کار، بین این آرمان‌ها غرق می‌شویم و سرخوش از قله‌های پیروزی شروع به نوشتن می‌کنیم. می‌نویسیم به امید این‌که برای ذهن خودمان توشه خلاقیتی دست‌و‌پا کنیم. همان ابتدای کار پیش از هر کاری، تصورمان به نقطه آخر مسیر می‌رود. جایی که فردی خلاق شده‌ایم و در دنیای پیروزی‌ها قدم می‌زنیم.

اما ای کاش ذهنمان در شروع هر کاری، ما را در گوشه‌ای به دام بیندازد، سقلمه‌ای بزند.

بگوید روند نوشتن را فراموش نکن. فراموش نکن که باید برایش زحمت بکشی. فراموش نکن که باید وسط راه طعنه‌ها و ناامیدی‌ها را تحمل کنی. این وسط، همه چیز دگرگون می‌شود.

نوشتن نوعی عبادت است. مشقت با خود می‌آورد. تو را به زحمت می‌اندازد.

مشکل تنها خستگی‌های دست نیست.

از روزانه نوشتن و کار کشیدن از ذهنت خسته می‌شوی. از بس به فکرت فشار آورده‌ای، فکرت خالی می‌شود. نیاز به استراحت داری. دوست داری هیچ کاری نکنی و چند روزی قلم را بر زمین اندازی و ول بگردی. نمی‌خواهی کسی سر به سرت بگذارد و با کاغذش دوباره خسته‌ات کند.

ذهنت از چلانده‌ شدن خسته شده. دیگر عصاره‌ای برایش نمانده تراوش کند.

آن حرف شاهین، جز با مداومت بدست نمی‌آید.

انگار باید در سختی‌ها بیشتر باقی بمانیم و طعم سحتی را بچشیم. در اوج سختی‌ها کمی با خود خلوت کنیم و بگوییم این من هستم که این را به اتمام می‌رسانم. اگر جا بزنم، عزت نفسم خدشه‌دار می‌شود. نمی‌خواهم به امنیت گذشته برگردم.

آشوب الانم را با چنگ و دندان حفظ می‌کنم.

به خودت می‌گویی با این آشوب کیسه‌ای بزرگ برای عزت نفسم میدوزم.

ما انسان‌ها عادت داریم برای رشد کردنمان رنج بکشیم. انتهای رنج کشیدن‌ها به خود بگوییم توانستم دوام بیاورم. پس برای کار بزرگ‌تر حرکت می‌کنم.

عادت داریم که عزت نفس را از پس رنج بدست بیاوریم.

عزت نفس و رنج نوشتن

چند روزی است که آزادنویسی را تمرین می‌کنم.

روزی ۱۰ دقیقه می‌نویسم.

هرچیزی که به ذهنم می‌رسد روی برگه کاغذ ثبت می‌کنم. می‌تواند نوعی تخلیه فکری باشد. یا هم که نوعی خلوت‌کردن با خود. مجالی است که روزانه سوپاپ اطمینان محفظه خاطراتم را برای لحظه‌ای بکشم. از بار غم افکارم لحظه‌ای رها شوم.

آن‌ها را با کاغذ درمیان بگذارم.

دست نوشته محمدجواد یعقوبی

شاید حالم را بهتر کند. شاید مرا به سمت آرامش هدایت کند.

وقتی می‌نویسم با زمان مبارزه می‌کنم. بعضی وقت‌ها روحم دیرتر از زمان حرکت می‌کند. زمان به لحظه حال رسیده ولی ذهنم در خاطرات گذشته باقی مانده.

مثل شتری که در ماسه‌زار است و ساربان نمی‌تواند او را در طوفان شن با خود همراه کند. ساربان تندتر می‌ورد و شتر میماند. میماند و در طوفان شن محو می‌شود.

وقتی می‌نویسم، گویا شتر را به ساربانش برمی‌گردانم تا باهم قدم بردارند. شتر خیلی از ما از ساربانشان عقب افتاده‌. ذهن ما در بیابان‌های گذشته مدفون شده و باید کسی او را بیرون بکشد.

با نوشتن بیشتر در زمان حال می‌توان زندگی کرد.

خوشبختی آنجایی نیست که می‌نویسیم! خوشبختی واقعی آنجایی است که ناگزیر از نوشتن باشیم.

وقتی که حتی در اوج نگرانی‌ها و بی‌حوصلگی‌ها نتوانیم قلم را بر زمین بگذاریم.

قلم رفیق شفیقمان بشود.

درباره‌ی محمدجواد یعقوبی

محمدجواد یعقوبی
یک دانشجوی پزشکی که از میان کلمات دنبال ساختن دنیای خودشه. علاقه‌مند به چایی گرم با نبات، کتاب، شعر و موسیقی.

همچنین ببینید

تعجب‌گذاری‌های بی‌مورد

به لطف فضای وبلاگ و وبلاگ‌نویسی، هر روزه با افرادی ارتباط می‌گیرم که در این …

۴ نظر

  1. Avatar

    Wow! فکر میکردم قراره پابلیک تر باشه محتوای سایتت!

    • محمدجواد یعقوبی
      محمدجواد یعقوبی

      سلام معصومه!
      پیشهادت رو حتما بنویس چون خیلی خیلی خوشحال میشم!!!
      البته قطعا محتوی‌های پابلیک رو هم دارم بهش فکر می‌کنم. یکیش مثلا درمورد پادکستا هستش. موضوعای خیلی زیاد دیگه‌ایم هست که حتما از کمکت خوشحال میشم بهم بگیشون

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *