روزهای ارتوپدی – از شکسته شدن‌‌ تا جوش خوردن (ویرایش ۳)

ارتوپدی آتل

تقریباً اواسط دوره ارتوپدی است. بعنوان استاژر بخش رفت و آمد داریم و سراغی از بیماران می‌گیریم. در این روزهای کرونایی، بیماران با بیمارستان آشتی کرده‌اند. یا شکستگی‌ها بیشتر شده یا بیماران رغبت بیشتری به آمدن بیمارستان دارند. ترس از کرونا جمعیت بیماران بخش را به یک‌سوم یا حتی کمتر …

بیشتر بخوانید »

رمان «سال‌های ابری» – حس و حالی خاکستری به قلم علی‌اشرف درویشیان

سال‌های ابری

۱۶۲۲ صفحه را یک‌نفس خواندم. خوانش نه به معنای یک بار خواندن و رد شدن. بهتر است بجای خواندن بگویم مطالعه. خواندن، کاری یکبارمصرف است. یک دور میخوانی و رد می‌شوی؛ مثل تکرارِ طوطی‌وار کلمات در هم بافته شده. ولی مطالعه، تو را درگیر می‌کند. غرق می‌شوی و با متن …

بیشتر بخوانید »

اگر به ابتدای دانشگاه برمی‌گشتم – برای محمدمجتبی

شکلات

عادت دارم با نگاه و مدل ذهنی خودم حوادث بخش و بیمارستان و رشته‌ام پزشکی را اینجا روایت کنم. به نوشته‌هایم که نگاه می‌کنم، چندان جنبه آموزشی ندارند و نمی‌توانم آن‌ها را به کسی توصیه کنم. چیزی بیشتر از روایت خشک و خالی که اندکی آب‌وتاب داده‌ شده‌اند نیست. بیشتر …

بیشتر بخوانید »

دمی ایستادن و نظاره کردن

بیرجند زندگی

خسته‌ام. روز پرکاری را پشت سر گذرانده‌ام. خلاصه شد در مطالعه‌ی بخشی از کتاب‌های چپانده شده در قفسه و مورنینگ ارتوپدی. حضور در بخش. مطالعه و یادگیری قسمتی از گرافی‌های ارتوپدی. خروج از بخش. آمدن به خانه و استراحتی مختصر. مصاحبت با رفیقی شفیق و مطالعه. مطالعه. مطالعه. دست بردن …

بیشتر بخوانید »

مرگ، به رنگ بیمارستان

سوگ مادر مرگ بیمارستان

یادداشت‌ِ روز ششم فروردین‌ماه سال ۱۳۴۳: دیشب دَم خواب مریضی را به درمانگاه آوردند و مرد. درمانگاه زیر اطاق مامان است. ناگهان فریاد و شیون کسان مرده برخاست. های های گریه می‌کردند. مامان ناراحت شد. کمی نشستیم و بعد خوابیدیم ولی ناراحتی مامان همچنان ادامه دارد. قلبش ناراحت است و …

بیشتر بخوانید »

با آن معلم دلسوز آناتومی‌ – دکتر افشار

دکتر افشار آناتومی

در مسیر بازگشت به منزل هستم. ساعت ۱۲:۳۰ شده و انگشت پایان حضور را ساییده‌ایم روی دستگاه تایمکس بیمارستان ولیعصر. تایمکس را دانشجویان و پرسنل بیمارستان وقت ورود و خروج می‌زنند. حضور غیابی که رنگ مدرنیته به خود گرفته. انگشتت را می‌گذاری روی شیشه‌ای کوچک در برابر نوری به رنگ …

بیشتر بخوانید »

درد

جراحی علوم پزشکی بیرجند

اتاق‌ها را متر می‌کردم. رد می‌شدم. برمی‌گشتم. جلو می‌رفتم. عقب می‌آمدم. دزدکی نگاهم را پرتاب می‌کردم به مریضان و بالاسری‌‌ها. انگار دنبال چیزی بودم. خودم هم نمی‌دانم چه. شبیه‌ گم‌شده‌ای بود که در بین اتاق‌ها دنبالش می‌گشتم. نگاه به چهره دردمند مریضان، حالم را دگرگون می‌کند. چند روزی گذشته. حضور …

بیشتر بخوانید »

«تفکر، سریع و کُند» – تردیدی بر منطقی بودن انسان در تصمیم‌گیری

Thinking-Fast-Slow

چرا مدت زمان کوتاهی از لذت شدید را به مدت زمان طولانی از شادی متوسط ترجیح می‌دهیم؟چرا از مدت کوتاهی رنج شدید اما قابل تحمل، بیشتر از مدت طولانی درد متوسط می‌ترسیم؟چرا بار احساسی باخت‌ بیشتر از برد است؟ چرا جنبه‌‌های منفی بیشتر از جنبه مثبت، ذهن را درگیر می‌کند؟چرا …

بیشتر بخوانید »

فیلم se7en – یک خطای شناختی: اعتمادبنفس بیش از حد

Se7en

فیلم را که تمام کردم، نمی‌دانم چرا این قسمت از شعر «با چشم‌ها» از دفتر مرثیه‌های خاک شاملو برایم مرور می‌شد. ذره ذره ذره به یادم می‌آمد. قطره قطره‌اش را می‌چشیدم و هضم می‌کردم. آنان به آفتاب شیفته بودندزیرا که آفتابتنهاترین حقیقتِشان بوداحساسِ واقعیتِشان بود.با نور و گرمی‌اشمفهومِ بی‌ریای رفاقت …

بیشتر بخوانید »

طعم درمانگاه جراحی – دوره استاژری

اولین‌ها، گوشت می‌شوند به تنت و حک می‌شوند در ذهنت. اولین تجربه‌ها، اولین سلام‌ها، اولین برخوردها،‌ اولین لبخندها و گریه‌ها، اولین اشک و بغض‌ها. اولین ولادت‌ها و اولین مرگ‌ها. اولین برخوردم با استاد جراحی‌مان بود. دکتر ماریا اژدری؛ متخصص جراحی عمومی. او را ندیده بودم. آشنایی کافی نداشتم، جز دیدن …

بیشتر بخوانید »