خانه / برای کنکوری ها / برای کنکوری‌ها: پایبندی به یک برنامه و دوری از اضافه‌کاری

برای کنکوری‌ها: پایبندی به یک برنامه و دوری از اضافه‌کاری

پس از اینکه در سال ۹۶ وارد رشته‌ی پزشکی شدم و توانستم با رتبه قابل قبولی (به زعم خودم) وارد دانشگاه شوم، این مسئله که چگونه و چطور می‌توان تجربیات را بیان کرد، بطوری که وقت کمتری اشغال کند و بتوان از کمترین زمان، بیشترین بهره را برد، همواره در ذهنم بوده و هست.

در دنیایی که به مدد اینترنت و حک شدن مطالب در فضای مجازی، به مراتب بهتر از گذشته می‌توان در وقت صرفه جویی کرد، فضای وبلاگ‌نویسی را برای این مهم از هرجایی مستعدتر و بهتر دیدم.

روزهای بعد کنکور بود که با مشاهده‌ی رتبه‌ام توسط سایر دانش‌آموزان، هجوم سوالات بود که به سمت من روانه می‌شد و من بارها و بارها به مجالس مشاوره و بارها به خانه‌ی افراد می‌رفتم و مدتی را به انتقال تجربیات از مسیر درس خواندن و آزمون دادن می‌پرداختم.

اما هیچ‌وقت، نشد که یک حرف ماندگار باشد و گفته‌هایم پتانسیلِ استفاده‌ی چند باره را داشته باشند.

اما این‌جا،‌در فضای وبلاگ‌نویسی، می‌نویسم تاحرف‌ها بمانند و هر جایی که لازم شد، ویرایشی کنم و مطلبی را اضافه و کم کنم.

تصمیم گرفتم مطالبی را از تجربیاتم بیان کنم که کمکی در مسیر دانش‌آموزان مستعد و درس‌خوان و سخت‌کوش باشد. تا اینکه به سلامت از سد کنکور رد شوند.

هرچند لزوماً موفقیت و سعادت در زندگی آینده، در رد شدن از سد کنکور و پیگیری رشته‌ی تحصیلی در دانشگاه نیست، اما هدف برخی‌ها از بین دانشگاه و تحصیلات عالی می‌گذرد و من این گروه را خطاب قرار می‌دهم.

لزوم پایبندی به یک برنامه‌ی راهبردی

یک برنامه‌ی راهبردی که در این مسیر تو را به جلو براند و مطمئن‌ات کند که در انتهای مسیر، مطالب دوره می‌شوند و دیگر نیازی نیست که از حالا برای آینده دست و پای بیخودی بزنی.

باید کارها را تقسیم کرد به قدم‌هایی کوچک و یا شاید کودکانه تا موفقیتی بزرگ‌تر حاصل شود. و هدف از این برنامه‌ی راهبردی، ‌اینست که مسیری طولانی را به خرده قدم‌هایی تقسیم کند که می‌توانی به سلامت طی کنی‌شان و اگر پایبند باشی به این قدم‌ها و جلو نزنی یا عقب نیفتی، می‌توانی ادعا کنی که مسیر درس خواندن و آمادگی برای کنکور را به سلامت تمام کرد‌ای و در انتهای مسیر،‌ آماده و از لحاظ علمی کاملی.

اما خیلی از بچه‌هایی که من با آ‌نها سر و کار داشتم، اینطور نبودند. عده‌ای که بنا به سلیقه‌ی خود یا بخاطر استرس‌های بی‌مورد و بیش از حد این برنامه‌ را عوض می‌کردند و زیاد یا کم انجامش می‌دادند. و به کرات دیده‌ام که انتهای مسیر، چقدر اذیت شدند و اصلا نتیجه مورد علاقه‌ی شان و آنی که برایش زحمت کشیده بودند بدست نیامد و دست از پا درازتر، ‌به مقصد اولی برگشتند با ادعاهای همیشگی و تکراری‌شان. اینکه می‌مانم تا فرصتی دیگر مهیا شود تا در این مسیر قدم بردارم.

برنامه‌ی راهبردی، مهم نیست از کدام مؤسسه‌ی کمک آموزشی باشد که الاماشاالله این روزها زیاد هستند و خوب و بد بین‌شان پیدا می‌شود. تعصبی روی نام هیچکدام نیست. مهم اینست که به یک برنامه پایبند باشیم و بر طبق آن درس‌ها را به پیش ببریم.

این به پیش بردن بر اساس یک برنامه‌ی مدون و منظم، نه فقط برای کنکور بلکه برای هر کار دیگری در زندگی هم مفید است.

هدف ما، انجام دادن قدم‌های کوچک برای گرفتن نتایج بزرگ است چیزی که آن را در کتاب اثر مرکب دارن هاردی هم می‌شود خواند. و اگر نخوانده‌اید این کتاب را،‌ صمیممانه پیشهاد می‌کنم سری به آن بزنید. چرا که در شکل‌گیری مدل ذهنی شما و کسب مدل ذهنی موفقیت بسیار مؤثر است. اولین قدم، کسب یک ذهن منظم است که در هر زمانی چه کاری را باید انجام داد و چه کاری را نباید.

یک برنامه‌ی راهبردی، مسیر درس خوندن را از ابتدا تا انتها مشخص می‌کند و خیال همه‌ی ما را راحت از اینکه در حال حاضر برای رسیدن به هدفم، کجای مسیر قرار دارم و اینجایی از مسیر که الان هستم، چه شرایط و اقداماتی را می‌طلبد. می‌طلبد چه کارهایی را انجام دهیم و چه کارهایی را نکنیم. فارغ از هر استرس و هیاهویی که دیگران دارند، ‌ما هستیم و یک برنامه‌ی منظم. که انتهای کار، به سرانجام می‌رسد و تندتر رفتن‌ها و یواشکی رفتن‌ها هیچ دردی از ما را دوا نمی‌کند.

اضافه‌کاری‌های در این مسیر، بر اساس جایگاه برنامه‌ی راهبردی در بین تلاش‌هایمان مشخص می‌شود. می‌توانم ادعا کنم هر کاری بیشتر و یا کمتر انجام دادن از این برنامه‌، می‌تواند منتهی شود به یک سردرگمی که کل تلاش‌های ما را برای رسیدن به رتبه‌ی خوب تحت‌الشعاع قرار دهد و ذهن آرامی که برای درس خواندن به آن نیاز داریم را نابود کند.

البته برخی وقت‌ها هم از برنامه عقب می‌افتیم و این طبیعی‌ست. مهم این‌ست که باز هم به آن پایبند بود و در وعد‌ه‌های مناسبی که در برنامه‌ی راهبردی برای مرور گنجانده شده به آن پناه برد و دوباره وقت را قدر دانست و قسمت‌های کمتر کار شده را کار کرد و بررسی کرد.

قرار نیست به همه‌ی مطالب بطور صد درصد در مسیر درس خواندن برسیم چرا که عقب افتادن و نرسیدن‌ها طبیعی‌ست. اما این نرسیدن‌ها، ‌نباید ما را نگران کند چرا که در نوبت‌هایی از این برنامه‌ها،‌همیشه آزمون‌های مروری و جامع گنجانده می‌شوند تا با خیال راحت‌تری مطالب قبلی را مرور کنیم و نگران فراموشی یا کار نشدن قسمت‌های مهم نباشیم.

در انتها، خیلی‌ها این سوال را خواهند پرسید که چه مؤسسه‌ای بهتر است و کدام یک را شرکت کنم بهتر است.

در جواب این سوال، باید بگویم فرقی نمی‌کند چه مؤسسه‌ای و با کدام سوالات را آزمون می‌دهید. چیزی که مهم است، ((نحوه‌ی استفاده‌ی شما از امکانات)) آن است. این امکانات می‌تواند به نحوی مرتبط با تحلیل آزمون، و یا برنامه‌ی راهبردی آن مؤسسه باشد که این امری ضروری‌ست.

اینکه ببینیم ما بسته به امکاناتی که در اختیار ما قرار داده شده،‌ چه مقدار و تا چه حد از پتانسیل آن‌ها بهره جسته‌ایم چیزی کاملا شخصی است و می‌توان افت و خیزش را دید بین افراد مختلف. اما چیزی که مهم است، همانطوری که گفتم، نحوه‌ی استفاده از چتانسیل حداکثری از یک فرصت است. و این نحوه‌ی استفاده، درصد موفقیت در افراد را شکل می‌دهد. اینکه ما چقدر در این راه ثابت قدم و مُصر باشیم و بر آن برنامه‌ متعهد،‌ و اینکه در این مسیر چه می‌کنیم و چقدر خودمان را با آن وفق می‌دهیم و شیوه‌های مطالعه را بر اساس آن‌ها ایجاد می‌کنیم، موردی مهم است که به تدریج در نوشته‌هایی که اینجا قرار می‌دهم به آن خواهم پرداخت.

در قدم اول، برنامه‌ی راهبردی را مهم‌ترین فاکتور موفقیت دیدم چرا که از پریشانی و حواس‌پرتی جلوگیری می‌کند.

شاید هنوز زود باشد که درمورد برنامه‌ریزی روزانه حرف بزنم، اما مطالعه‌ی این مطلب که پیش از این نوشته‌ام خالی ازلطف نیست:

+حال‌وهوای یادگیری من(۱): برنامه‌ی روزانه

درباره‌ی محمدجواد یعقوبی

یک دانشجوی پزشکی که از میان کلمات دنبال ساختن دنیای خودشه. علاقه‌مند به چایی گرم با نبات، کتاب، شعر و موسیقی.

همچنین ببینید

روانشناسی کنکور [ در حال تکمیل ]

پی‌نوشت : [برای دسترسی راحت‌تر به پست‌های مربوط به تجربه‌های شخصی من، بر روی لینک …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *